گوتاما

2007-03-03T13:41:00.000+03:30

ساده است . به نقدها و نوشته ها و حرف های کسانی که دچار شیفتگی سینما نیستند اعتماد ندارم . موسیقی چشم اندازی در مه را می شنیدم که یادم آمد . کسانی که روبروی فیلم ها گاهی بغض گلویشان را نمی گیرد , گاهی قهقهه نمی زنند , گاهی دست هایشان , دلشان جمع نمی شود . همین است شاید که در عین جالب بودن هیچ وقت نوشته های نشانه شناسان صرف سینما – کریستین متز و بقیه – چندان چنگی به دلم نزده است . سینما ماده ی شیمیایی نیست که فقط تجزیه اش کنی . پدیده ی اجتماعی نیست که فقط تحلیلش کنی . سینما هم معشوق است هم همسر . باید هم عاشقانه دوستش داشته باشی هم عاقلانه درکش کنی . باید احترامش را نگه داری . احترام خاطراتش را . خاطراتت را . . .
سگ آندلسی را که می دیدیم . . . چشم اندازی در مه را که می شنیدم . . . یادم آمد سالن عصر جدید را و 4 بار پشت هم دیدنش را . گریه کردنمان را . دیوانه شدنمان را . روزهایی را که یک نسخه ی بتاماکس یا وی اچ اس همشهری کین یا زن نازنین یا توت فرنگی های وحشی گنج بود . روزهایی که تنها فرصت دیدن رنگ انار ساعت دوازده تا سه ی نیمه شب بود در سالنی که شاید تنها ده نفر پرش می کردند . روزهایی که تکرار ناپذیرند . . .
زیاد فکر کرده ام به حالت نسل گذشته که در دوران پیش از تلویزیون زندگی می کردند . یا نسل گذشته تر از آنان که دوران طلایی سینمای صامت را دیده اند . و بعد نسل امروز که توده ی نسخه های ندیده ی دی وی دی عجیب ترین فیلم های تاریخ سینما افتخارشان است . نسلی که حتا بسیاری از دانشجویان سینما یش هم مبتلا به همین بیماری هستند . دانشکده را که می بینم . . .
دوران ما دوران اسطوره زداییست . اما از سینما بدون این جنبه ی آیینی – اسطوره ای چه چیزی باقی می ماند به جز همان تسلسل ابلهانه ی صدا و تصویر که در تلویزیون هست ؟ شاید کمی پیر شده ایم . شاید روزگارمان گذشته . شاید چیزهایی هست که نمی فهمیم . اما برای من هنوز وقتی چشم اندازی در مه را می بینم , مهمتر از کشف رمزها و خرده رمزها , مهمتر از نقد و تحلیل ساختاری – محتوایی , و مهمتر از انتقاد به آنجلوپولوس _ که اگر این کار را که من می گویم می کرد بهتر بود ! - , جادوییست که این فیلم به من هدیه کرده است . جادویی که شاید سرنوشت تمام کار و زندگی سال های بعدیم را مشخص کرده است . برای من هنوز سینما , سینماست . . .

2007-02-08T18:57:00.000+03:30

چرا همه‌ی حرف‌هایمان را یکریز و یکجا نمی‌زنیم
تا بعد چند سال زندگی کنیم
از تکه ـ تکه حرف‌زدن
خوابیدن و بیدارشدن خسته شده‌ام *

و گریزی نیست . چیزهایی در زندگی ، طلسم است . سیاه یا سپید فرقی نمی کند . همین که کمی از چشم و دست و دلت را حرامشان کرده باشی کافیست . همین که چند یا چندین روزت را تا خود خود غروب به خونابه و نکبت کشیده باشند یا چند یا چندین شبت را تا خود خود صبح پر از چشم های سیاه ناخوانده و بوی مه دریای شمال کرده باشند .همین که پیش زخم های اساطیریشان میان نمک غلت زده باشی یا پابه پای خسته ی پینه بسته شان به ریش های تنک ابدیت خندیده باشی . همین که وقتی از وقت ها از خواب پریده باشی و به دیوار تنگ کوتاه اتاقت زل زده باشی و با دشنام های عاشقانه بوی غریب تنشان را در تاریکی حس کرده باشی . همه ی همین هاست که طلسم را طلسم می کند و ما را فرزندان قابیل . نیست ؟
آدم هایی را می شناسم که طلسم هایشان را قاب دیوار اتاق پذیراییشان کرده اند ، یا گلدان کوچک جلو آینه ی دستشوییشان ، یا حتا فندک رومیزی اتاق خوابشان . آدم هایی را می شناسم که طلسم هایشان را روی بساط جمعه بازار ها پهن می کنند ، یا کسانی را که مثل یک زخم کهنه پیش چشم رمال ها و پااندازها و شیادها هی باز و بسته شان می کنند ، یا کسان دیگری را ، که تمام تمام طلسم پوشیشان وقت های مستی و راستی از دست می رود . آدمیم دیگر . نه ؟
این زمستان کمی بیشتر از پیش به این چیزها فکر می کنم . به طلسم هایی که داشته ام و حرامشان کرده ام ، یا دارم و روی دست دلم مانده اند . فکر می کنم که با این همه طلسم مرده و زنده چه می شود کرد ؟ ماندنی ها را چطور می شود دور از دست ها و چشم های مزاحم نگاه داشت و رفتنی ها را چطور بی ترس سال ها هم سلول شدن با جنازه شان می شود بدرقه کرد ؟ آسان نیست . باور کنید . دست کم گرفتن طلسم ها دیده ام که چه به روز آدم میاورد .
گاه می گویم شاید قرار است طلسم بی رقیبی باز مانند آن روزها از جایی ، روزنه ای ، زخمی ، ناگهان زبانه بکشد و مهار تمام این آشفتگیها را و خودم را میان دست های رنگ پریده اش بگیرد ، یا شاید قرار است باز شعر بخوانم که سایه بان آرامش ما ، ماییم ، و جان بکنم که از میان این پراکندگی های مطلق متنافی نظمی بیرون بکشم ؟ یا قرار است در به در کوچه ها را گز کنم که به لحظه ای ، آدمی ، سایه ای بر بخورم ؟
و جواب همیشه ساده است : نمی دانم . آدمیم دیگر . نه ؟ همین چیزهاست که طلسم ها را طلسم می کند : دور و درد آور و انقیاد نا پذیر ، و ما را آدم می کند : مجنون و خودآزار و هذیان گوی ، و وادارمان می کند که در انتهای تمام مستی ها هم هیچ گاه ازیاد نبریم که فرزندان قابیلیم ، فرزندان میمون بزرگ ، و بارکش تحمل ناپذیر ترین طلسم دنیا . طلسمی ، که خودمان هستیم ، و از آن هیچ گریزی ، نیست .

* شهرام شیدایی – آتشی برای آتشی دیگر

توضیح

2007-01-22T03:38:00.000+03:30

هیچ تقصیر من نبوده که کسانی که بیرون از این زندان فیلترها هستند این مدت صفحه ام را به آن صورت ابلهانه دیده اند . در ایران بخش عکس سایت بلاگ اسپات فیلتر شده و کسی اینجا ناگزیر آن بک خاکستری قدیمی را نمی دیده که حذفش کند تا امروز که اتفاقا با فیلتر شکن گذرش به صفحه اش می افتد . . . عذرش را از چشم هایتان بابت آزاری که این مدت برای خواندن دیده اند بپذیرید . همین .

2007-01-03T19:18:00.000+03:30

چیزی هنوز در این تن فروشی ها هست که نمی فهمم . هرچند لاف فهمیدنش را زده ام . به چشمهایش , حرکات ریز دور از دست لبهایش و گوش ظریف راستش که نگاه می کنم . . .
قرار نبوده که اینجا باشد شاید . قرار بوده یک روز عصردرگرمای بی ترحم سواحل اسپانیا جان بدهد . یا زن اسکیمویی باشد که به فاتحان تقدیمش می کنند . یا حتا پروانه ی کوچک تک رنگی با بال های سوراخ سوراخ مندرس , که جسدش را روزی , میان برگ های پاییزی پیدا کرده بودیم . همه ی این ها اما هست و نیست . همین است شاید که می گویم قرار نبوده اینجا باشد . دست هایش را , این طور آرام که در سکوت تکان می دهد و لبخند می زند . . .
هنوز گمان نبرده ام که لال است . پیداست فهمیده لااقل , که الان وقت حرف زدن نیست . شاید کمی پیشتر داشته حرف میزده که اخمی , چشم غره ای , نگاه کثیف دل آزاری , صدایش را بریده , و این طور میان زمین و هوا معلق نگهش داشته . از کجا معلوم ؟ با همین طور مبهوت نگاه کردن هم که نمی شود فهمید . بوی رطوبت اقیانوس هم ندارد که بشود یاد برف و بدن های برنزه و لغزندگی سپیدارها افتاد . گیرم که چند خراش ساده ی کوچک هم این گوشه آن گوشه ی پاهای سنگیش افتاده . حالا این یعنی که مثلا سردش است و باز تنش درد گرفته و دلش سخت هوای راه رفتن روی برگ های سرخ و زرد را کرده ؟ هنوز گمان نبرده ام . . .
چیزی که هست همین است که همه چیز کامل است . حلقه ی مردان آلوده ی چشم تنگ , لبخند نقاشی شده و لاله ی ظریف گوش راست . قرار است عبور کنیم . او سرش را به آن طرف بگرداند که یعنی ندیدمت . و من بغضم را فرو بدهم , دست هایم را در جیب مشت کنم , ترانه ی کوچک زمستانیم را بخوانم , و بگذرم .
رنگ تنت رنگ مسی
نه رنگ پوست هر کسی . . .
گفته بودم که همه چیز کامل است . همین که از پیش چشم هایم نا پدید شود , همین که با برگزیده ترین مردان تنگ چشم به سفری کوتاه برود , همین که خراش های جا به جای پاهایش چند برابر شود , می شود نشست , و بی اعتنا به سکوت و سرما و ساحل های دوردست , به تصویر هایی فکر کرد که دستان یخ زده اش , آن طور با آرامش , میان هوای کثیف دود زده , انباشته از چرک چشم ها , می کشیدند . . .
گفته بودم که . چیزی هنوز در این تن فروشی ها هست که نمی فهمم . چشم هایش را , حرکات ریز دور از دست لب هایش را , و گوش ظریف راستش را , که به یاد می آورم . . .

2006-09-27T14:07:00.000+03:30

چند قطره آب خاکی چرک رنگ
چند برگ پوسیده ی مستاصل
چند دوراهی بیابانی بی انتها

آدم های آمده می روند
آدم های نیامده می آیند
و آدم هایی
معطل پشت دروازه های سیاره ی حرام زاده
همچنان ناخن انگشت های اشاره شان را
با دندان های سپید رنگ پریده
می گزند

بودای کوچک من
با چشم های بسته
اشک می ریزد
با موهای بلند
سپید و یکدست
و ناخن های کوتاه دست چپش
با اشاره های گنگ مردد
آسمان را شیار شیار می کنند

دست هایم سردند
آتش سیگارهایم تلخ
و پیشانیم
هنوز همان طور داغ . . .

چند برگ پوسیده ی مستاصل
چند قطره آب خاکی چرک رنگ
چند دوراهی بیابانی بی انتها

پاییز خوب من
باز آرام
رسیده است .

2006-09-08T21:34:00.001+03:30

دوش چه خورده‌ای دلا راست بگو نهان مکن

چون خمشان بی‌گنه روی بر آسمان مکن

باده ی خاص خورده‌ای نقل خلاص خورده‌ای

بوی شراب می زند خربزه در دهان مکن

روز الست جان تو خورد میی ز خوان تو

خواجه لامکان تویی بندگی مکان مکن

دوش شراب ریختی وز بر ما گریختی

بار دگر گرفتمت بار دگر چنان مکن

من همگی تراستم مست می وفاستم

با تو چو تیر راستم تیر مرا کمان مکن

ای دل پاره پاره‌ام دیدن اوست چاره‌ام

اوست پناه و پشت من تکیه بر این جهان مکن

ای همه خلق نای تو پر شده از نوای تو

گر نه سماع باره‌ای دست به نای جان مکن

نفخ نفخت کرده‌ای در همه دردمیده‌ای

چون دم توست جان نی بی‌نی ما فغان مکن

کار دلم به جان رسد کارد به استخوان رسد

ناله کنم بگویدم دم مزن و بیان مکن

ناله مکن که تا که من ناله کنم برای تو

گرگ تویی شبان منم خویش چو من شبان مکن

هر بن بامداد تو جانب ما کشی سبو

کای تو بدیده روی من روی به این و آن مکن

باده بنوش مات شو جمله تن حیات شو

باده ی چون عقیق بین یاد عقیق کان مکن

باده ی عام از برون باده ی عارف از درون

بوی دهان بیان کند تو به زبان بیان مکن

از تبریز شمس دین می رسدم چو ماه نو

چشم سوی چراغ کن سوی چراغدان مکن

پای نوشت : مست که می شوم , نشان گر موس کمی تند تر حرکت می کند , عقربه ها بسیار کند تر . مست که می شوم , وبلاگ های مرده به چشمانم کشیده می شوند , خاطره های زنده . مست که می شوم , بیشتر شعر می خوانم , هیچ حرف نمی زنم . مست که می شوم . . . آخ , مست که می شوم . . .

تولدی دیگر

2006-09-04T01:09:00.000+03:30

. . . یک بطر شراب سفید فرانسوا دولاک , چند پاره هلو ی سرخ که برای خودم قطعه کرده ام , و دوستم که در اتاق دیگر خوابیده است یا می نویسد . شراب سفید , که تنها سر الکل نوش قهاری مثل من را گرم می کند , هلوی سرخ که دهانم را کمی شیرین تر می کند , و دوستم . . .
چند روز بیشتر نمانده است . تنهاییم چند ساله می شود ؟ باید فکر کنم . . .

2006-08-26T04:33:00.000+03:30

یک روز که در خانه بمانی
دوباره تمام تکالیف خط می خورند
ترجمه ها بر می گردند
بزرگ ها کوچک می شوند .
یک روز که در خانه بمانی
یادت می رود که چک ها گم نشوند
یادت می رود که ساده نباشی
یادت می افتد که چه قدر تنهایی .
شعر باز ترا شاعر می خواهد
و مرد جوان نیمه تمام صدایت می زند .
تنها یک روز تعطیل که . . .

2006-08-13T15:12:00.000+03:30

و بغداد آشفته می رفت در آن شب که می آمد ا ز ابتدای گل سرخ
و آنگه مرا می خریدی د ر آشوب بازار و با سکه های گل سرخ

لبان تو را مختصر آه شبیه دو طوطی که می آمدند از تماشا
لبان تو را شمع غمگین باران که می سوزد آبی به پای گل سرخ

عجب زلف گرمی به روی تن لخت رنجیده می رفت
و عطری سراسیمه می رفت و عطری که پیچیده در انحنای گل سرخ

شکر می شد او بر لبانم شکرهای مصری که می آمد از قعر جانم
لغات مرا جابجا می کند تا . . . بریزد به سرچشمه های گل سرخ

کجا می رود مشرق آن خماری که بغداد را پیوسته گیج می کرد
کجا می رود عاشقی های انگور که خون می دهد در ازای گل سرخ

تو هم می روی واپس آن روایت در آن جا که بوی تو ر ا می پراکند
در آن شب که باران یکریز تو را غلت می داده بر شانه های گل سرخ

صدا می دود : این کنیز فروشی و محراب مسجد پر از لرزه می شد
تو را می فروشند و من باز ماندم در آشوب بازار و با سکه های گل سرخ

2006-07-31T19:21:00.000+03:30

" دست هایش . . . "
و چهار خط ممتد , از خون و ستاره های فراموش شده , پا به پاهایت پیش می آیند . کشت زار های بی حاصل استخر و دیلمان و نهاوند تشنه اند هنوز . کلمه ای نگفته است کسی , که شعله های وحشی اسبان اورشلیم , سرکش ترین زنان را چگونه طلسم شده به همراه برده اند .
" آب می خواهم برادر , کمی آب . . . "
و دست هایت جز رد خون چهار انگشت بر دیوار هیچ خطی نخوانده اند . غروب بوده حتما که هیچ کسی میان کوچه باغ های نیشابور سرش را به روی کاسه ی کوچکش گذاشته , نمرده است . تنها مسیر خاموش شمشیرها و دشنه ها , اندام وسوسه انگیز زیباترین دختران را پنهان نمی کنند . از ابتدای سر انگشت ها , با ناخن های کوچک آرام , و اشاره های محو عیلامی به در و دیوار که این یکی یعنی : عشق . . .
" هنوز نه . التماس می کنم . وقتش نیست آخر . . . "
قرار بوده این آخری , تاره های آبی آب را , به دست کارگران خسته ی تخت جمشید برساند . با نگاه های هوش ربای پارسی , و لبخند های شهر آشوب آرامی . آن یکی . . . نه آن دیگری , می خواسته ساقی باشد همیشه . که تاکزاد پاک آتشناک را , از صراحی ها به جام ها , و از جام ها به دست ها برساند . ملکه ی مستی . که با جامه های بافته از ابریشم و حریر سر انگشت هایش , پیش از آخرین جرعه میان تصویری محو و مبهم و مه آلود , کناره ی رنگ پریده ی صورتت را لمس کند , و این یکی را به یاد داری هنوز , که چطور همیشه در بستر , خیال بانوی برگزیده ی پرهیزگار را , میان رشته های سیاه موهایش به هم می بافت .
" دست هایت را کوتاه می کنم . لعنت تمام خدایان . . . "
و غروب باید باشد , غروب . شهر خدایان , پوشیده از مه و خاکستر , خیال هزار هزار پیامبر بنی اسراییل را , از ذهن تیره ی کندش عبور می دهد . دختران باکره ی تاکستان ها , اندام وسوسه انگیز شیار شیارشان را , به باد های آبستن غبار تسلیم کرده اند , و تو در سکوت هزار هزار ساله ات , سال هاست که مرده ای .
" دست هایش . . . "
و چهار خط ممتد , از خون و ستاره های فراموش شده , جا مانده از چهار انگشت روشن کوچک , پا به پای مرگت , پیش می آیند . غروب باید باشد . غروب . . .

2006-07-25T02:38:00.000+03:30

در نیست
راه نیست
شب نیست
ماه نیست
نه روز و
نه آفتاب .
ما
بیرون زمان
ایستاده ایم
با دشنه ی تلخی
در گرده هایمان .
هیچ کس
با هیچ کس
سخن نمی گوید
که خاموشی
به هزار زبان
در سخن است .
در مردگان خویش
نظر می بندیم
با طرح خنده یی .
و نوبت خود را انتظار می کشیم
بی هیچ
خنده یی .

بیزارم . . .
از این همه صدا که رویاهایم را آشفته می کنند وقتی که خواب می بینم . کمی باران دلم می خواهد . کمی پاییز . کمی صدای خرد شدن برگ های درختان خشک ظهیرالدوله . کمی غرش کر کننده زاینده رود . کمی خواب حرکت دادن اشیا با نگاه دلم می خواهد . کمی مستی بکر تجربه نشده . کمی اولین نگاه ها , اشاره ها , مرگ ها . کمی پیاده روهایی که برف آمده باشد و من چتر گرفته باشم بالای سر شمشادهای کوچک و آدم برفی شده باشیم . کمی این که نباشی و ناگهان , میان ازدحام صف اولین نمایش چشم اندازی در مه , کاپشن قرمز پاییزیت را کشف کنم . کمی گم شدنت را می خواهم . کمی نبودنت را . که برگردم , سیگارهای خشک پدر بزرگم را دود کنم و شراب سفید کهنه اش را پنهانی با اشک هایم فرو دهم . کمی اولین شعرم را دلم می خواهد . کمی اولین انتظارهایم را . که شب از نیمه گذشته باشد و کنسرتو پیانوی بیست و بیست و چهار موتسارت گوش کنم و تاریکی خیال گریختن نداشته باشد . کمی پدر دلم می خواهد . که از خانه اش بیرونم کند و درد قلب بزرگش را حس کنم . کمی مرگ دلم می خواهد . کمی طناب . کمی قلاب آهنی چهل چراغ گرد گرفته . که اندام کوچکت را , با آخرین شعرهایت از سقف آویزان کند , و هیچ هم از جا کنده نشود , تا صدایی از آن سوی دنیا , با رگه هایی که خوب می شناسم , زمزمه کند : مرد . . .

پرسیده بود : خوشی ؟
سوال غلط بود وگرنه ساکت ماندنم به بغض لعنتی گلویم هیچ ربطی نداشت .
باید می پرسید : زنده ای ؟
تا با تمام مویرگ های پاره شده ی چشمم , زل می زدم به دست هایش , و می گفتم , که چه قدر , چه قدر , چه قدر , بیزارم . . .

Shine on you crazy diamond

2006-07-14T03:31:00.000+03:30

یک

. . . پدروی سالخورده . عکس ها را به پاکوی کوچک نشان می دهد . . .
پاکو : شما و پدرم خیلی جوون بودین .
پدرو : اون روزها همه جوون بودن پسرم . . . *

دو ( part 1 , part 2 )

Remember when you were young

You shone like the sun

Shine on you crazy diamond

Now there's a look in your eyes

Like black holes in the sky

Shine on you crazy diamond

You were caught on the crossfire Of childhood and stardom

Blown on the steel breeze

Come on you target for faraway laughter

Come on you stranger, you legend, you martyr, and shine

You reached for the secret too soon

You cried for the moon

Shine on you crazy diamond

Threatened by shadows at night

And exposed in the light

Shine on you crazy diamond

Well you wore out your welcome With random precision

Rode on the steel breeze

Come on you raver, you seer of visions

Come on you painter, you piper, you prisoner, and shine

*

Nobody knows where you are

How near or how far

Shine on you crazy diamond

Pile on many more layers And I'll be joining you there

Shine on you crazy diamond

And we'll bask in the shadow Of yesterday's triumph

And sail on the steel breeze

Come on you boy child, You winner and loser

Come on you miner for truth and delusion, and shine

سه

سید برت مرد . به همین سادگی .

* اسب کهر را بنگر

ترانه ی بعل

2006-07-07T02:40:00.000+03:30

چه زیباست محبوب من . . . *

سیگار را از گوشه ی لبش بر میدارم . دستم می لرزد . این طور وقت ها همیشه انگشت های اشاره ام کمی خونی می شوند . از رنگ سرخ سرخ لبهایش است شاید . نفس هایش بریده بریده است . معده اش درد گرفته لابد باز که هذیان می گوید . دستش را می گیرم . آرام آرام , با لمس نوک ترک خورده ی انگشت های پایش , تا لب پنجره می آید . یاد گرفته ام دیگر , که همین جا همیشه دست چپش را روی پهلویم بگذارم . لازم نیست فاصله بگیرم لابد که دورم نمی کند . فایده ای ندارد اینجا ایستادنم هرچند . تنها بوی مستیمان همیشه به هم می آمیزد . وگرنه سرفه های کوتاه من کجا و نمناک شدن بن موهای سیاه شبانه اش کجا . وای که باد هم بیاید , وای که آسمان هم کمی ابری باشد , و وای که پیش از آمدنش با بوی تلخ عطر زمستانیش راهم را هم گم کرده باشم . شما باشید دوام میاورید ؟
کمی , حتا همین قدر آهسته هم که نوشیده باشم , باز جای خالی دست هایم روی گردنش می ماند . و می فهمد لابد , که با چشم های بسته ی بسته , موهای سیاه سیاهش را , جلوی چشم هایم با ملودی ستایش بعل , ساحره وار به سمت ماه تکان می دهد . نمی بینم که . خودش همیشه تعریف می کند , که چطور چشم هایش باز بینا می شوند , اخترک های سوخته باز سجده اش می کنند , و ال , خدای خدایان , باز با لمس انگشت های کشیده اش , مه بالا آمده را , از چپ و راست چاکرای ساهاسرایش پراکنده می کند . یاد گرفته ام دیگر , که رقص ادامه خواهد داشت تا از پا بیفتد . سرش را که روی شانه ام گذاشت , از تیر کشیدن دست چپم , می فهمم که وقتش رسیده است . با انگشت های اشاره ی خونی و نفس های داغ , پنجره را می بندم . دست هایش را از پهلویم دور می کنم . درست روی نوک انگشت ها , تا کنار سیگارهای نیم سوخته قدم می زنم , و می نشینم .
کافیست تا صبح دوام بیاورد . آن وقت باز وقت سر زدن آفتاب , دخترکی را کنار پنجره خواهم داشت , که چشم هایش هیچ نمی بینند , و بوی عطر تلخ زمستانیش , راهزن تمام بندگان خداوندگار خدا , بعل بزرگ است . نمی بیند که . خودم همیشه تعریف می کنم . که چطور خیره خیره جام های نیم خورده ی شراب سرخ را به دیوار می کوبد , خورشید را نفرین می کند , و پنجه های کشیده اش , بیهوده شانه های خسته ام را جستجو می کنند .
کافیست تا شب دوام بیاورم . آن وقت باز درست وقت غروب , خداوندگار خدا , بعل بزرگ , اتاقی خواهد داشت , راهبی , و ساحره ای . اتاقی , با پنجره های گشوده رو به مهتاب , موهای سیاه سیاه , و انگشت های اشاره ی خونی . نمی بیند که . من تعریف می کنم . شما باشید دوام می آورید ؟

* کتاب مقدس – غزل غزل های سلیمان

C'est bon

2006-06-29T21:05:00.000+03:30

"موسیو , فقط یک پیک اضافه تر . . . "
من هیچ وقت نگفته ام , وخوب است که جایی داشته باشی برای وقت هایی که لایق هیچ چیز غیر کشتن و دور ریختن نیستند . وقت هایی که میز کوچک تک نفره یی با چوب گردوی قهوه ای و روکش سفید کنگره دار داشته باشد و صندلی های کهنه ی لهستانی و پنجره های دود گرفته ای که آدم را یاد داستان های گورکی بیندازد و همسایه های آواره ای که تاریخ ادبیات جهان را به یادت بیاورند .
"موسیو , قول می دهم که آخری باشد , قول , خوب ؟ "
خوب است که با سرزندگی پیک های اول یا سرگیجه ی مختصر جرعه های آخر مارکز را دوره کنی لا به لای تکان های محو پاهای دوره گردی که دو میز آن طرف تر نشسته , یا سلین را , میان انعکاس نور تند چراغ گرد گرفته , روی شیشه های عینک پنسی پسرک تازه بالغی که کنار میزش , در گوشه ی آن طرفی , هی قدم می زند , یا بورخس را , میان خش خش دامن و لرزش دست و رنگ پریده ی دختری , که فرانسه را با لهجه ی آلزاس – لورنی حرف می زند , و کلماتش از کمی مانده به نیمه شب , هی میان زنگ گوش هایت کش می آیند .
" موسیو , فقط یکی , موسیو . . . "
من هیچ وقت جواب نمی دهم , و موسیویی که هیچ وقت نبوده که روبروی دخترک بایستد , با اخمی انگار نگاهش می کند . دخترک چیز بدی نیست . هرچند کناره ی ساتن سیاه دامنش همیشه پوشیده از گل پیاده روهای خاکی دوطرف میزهاست . هرچند تکیه کلام های کشدارش آخر شب ها بدجوری توی ذوق می زند , و هرچند عشوه های ناشیانه اش , هیچ ربطی به فضای سرد ساکت بین میزها ندارد , اما چیزی همیشه میان موسیو گفتنش هست که آدم را دیوانه می کند .
" موسیو . . . "
آن قدر که آرزو می کنی گاهی , که کاش موسیو مثل آن روزها هنوز دیده می شد , و دست های خسته ات از سر بی حوصلگی اشاره ی نامفهومی به شب پره ها می کردند و جواب می دادی :
" . . . آخری باشد این یکی , خوب ؟ "
و دخترک لبخند ابلهانه ای می زد , سرش را کج می کرد و از گوشه ی لبهای خشکش می شنیدی که :
" خوب . . . "
خوب است که موسیو , هنوز مثل آن روزها , ساقی باشد و برای خودش و دخترک پیک آخر را سبک تر بریزد , و گیلاسش را برداری , و به سلامتی چشم های تیره ی دخترک بالا بروی , و صورت کوچکش را که در هم رفته با لبخند نگاه کنی , تا باز تکرار کند :
" موسیو , فقط یک پیک اضافه تر , فقط یکی . . . "
و من هیچ وقت نگفته باشم , و خوب باشد داشتن جایی , برای وقت هایی که به هیچ دردی غیر کشتن و دور ریختن نمی خورند . وقت هایی با میزها و صندلی های لهستانی , پنجره های دود گرفته , رومیزی های سفید کنگره دار , چراغ های گرد گرفته , مارکز , سلین , بورخس , و دخترکی که خش خش دامن و لرزش دست ها و لهجه ی آلزاس- لورنیش به یادت بیاورد که هنوز هم دراین دنیا , چیزهای قشنگی , پیدا می شوند . خوب است . . .

2006-06-25T05:38:00.000+03:30

برای تو , سال ها پیش از آن که بیایی . . .

کودک پشت دریچه ها
نزدیک میشود
نزدیکتر
چشم هایت را
باز که میکنی .
کنار کتاب های کهنه و
قندیل های زمستانی
آرام می نشیند
زیر نگاه ما
زیر نگاه دست های گرم این رگه های تابستان
همین وقاحت تابستان .
آرام آرام
زبان که باز میکند
تعریف میکند
که چقدر بی حوصله بوده
چقدر دلتنگ آمدن .
از گردنبندهای بی دوام شهاب ها
ستاره های قطبی و
لالایی فرشتگان
از چشم های جوشان اساطیر
از دست های خسته ی آفریدگار
از عبور روح عقاب ها
آن قدر حرف میزند
که با همان لبخند همیشگی
حوصله ی هردومان را
سر می برد .
می گوییم :
" ساکت ! "
و او
با همان لبخند همیشگی
با سری به روی کتاب های کهنه و
قندیل های زمستانی
آرام آرام
به خواب می رود
و خواب می بیند
خواب هزار سال سرگردانی
میان مرداب های سبز
میان چشم های تیره ی آب های خاکستری
میان وحشت صدها هزار سال جاودانگی . . .

*

. . . چشم هایت را
میان گریه های مدام و
اخم های من
که می بندی
دور می شود
دورتر
کودک غمگین پشت دریچه ها .